Menu Sluiten
kneebody-chapters650

Albumrecensie: Kneebody – Chapters

Een nieuw avontuur op een Europees platenlabel levert voor Kneebody een verrassend nieuw album op. De band bracht dit voorjaar al de In Fire EP uit waarop vocalisten een prominente rol hadden. Op Chapters trekken ze die lijn (gedeeltelijk) door.

Door Dick Hovenga

Kneebody zag dit voorjaar bassist van eerste uur Kaveh Rastegar vertrekken en even leek de band in vertwijfeling. Maar drummer/multi-instrumentalist Nate  Wood besloot om ook de baspartijen op zich te nemen en de band te redden. Rastegar speelde nog wel een paar tracks in.

Chapters is wederom een stap voorwaarts. Juist omdat die gezongen tracks nu echt ‘songs’ zijn die het vernuftige instrumentale geluid van de band beïnvloeden. Soms pakt dat goed uit, soms wat minder. Juist omdat Kneebody uit geweldige muzikanten bestaat, voelen de instrumentale composities fijner. Daarnaast moet een vocalist je aanspreken.

De instrumentale tracks zijn in ieder geval dik in orde. De titeltrack is bijvoorbeeld Kneebody in optima forma. Ook albumopener Spectra laat uitstekend horen waar de band voor staat: robuust en avontuurlijk. Al net zo ijzersterk is A Seaworthy Native, een ingenieuze compositie waar Kneebody de link tussen jazz en electronic fabuleus uitbouwt. Fantastisch is ook The Trip, met een lekker opgefokt ritme, een geweldige Wood, en dito instrumentale solo’s.

Vocalist Michael Mayo is een geschenk. Met zijn vloeiende stem sluit hij in What’s My Name naadloos aan op wat de band instrumentaal wil. Ook Becca Stevens weet van Wounds Let In The Light een optimale samenwerking te maken.

Bij Hearts Won’t Break gaat het echter fout. Het van rock doortrokken stemgeluid van Josh Dion klinkt misplaatst. Het klinkt als een warrige rocktrack gespeeld door een rockende jazzband. When It All Comes Down, met Gretchen Parlato als vocaliste, is een slappe compositie die niet wil beklijven.

Resumerend is Chapters een interessant en uitdagend nieuw Kneebody-album, en dat is altijd goed bij een band die niet van stilzitten houdt. Dat de band zonder vocalisten op tour gaat komt misschien wel heel goed uit.

[usr 3,5 text=”false”]

Deel bericht

Laatste recensies

Rein de Graaff

Sippin’ At Bells Timeless Zoals pianist Rein de Graaff (1942) bij zijn inmiddels spaarzame concerten elke keer zegt: “Wij spelen alleen maar jazz uit de

Lees verder »

Alabaster DePlume

A Blade Because A Blade Is Whole International Anthem De Britse Alabaster DePlume is muzikaal even onnavolgbaar als intrigerend en zijn albums en ep’s staan

Lees verder »

Nausyqa

Punq Zennez Records Het Nederlandse Zennez Records heeft inmiddels een reputatie op het gebied van muziek die de grenzen van de jazz verkent, en waar

Lees verder »

Nels Cline

Consentrik Quartet Blue Note Nels Cline speelde als sessiekracht met talloze bekende artiesten samen. Als leadgitarist maakt hij sinds 2004 deel uit van Jeff Tweedy’s

Lees verder »